"نگاهم می کرد و نمی دانستم که در افق دیدگانش نا پیدا شده ام.تبسم بر لب داشت و من

 نمی دانستم که آن تبسم به عشق من نیست.او در جست و جوی گمشده ی خود بود و من در

 مقابل چشمانش٬افسوس که هرگز نفهمیدم او مرا نمی بیند.با هر لبخند خود نمی دانستم

که خنجری زهر آلود به سوی سینه اش روانه می سازم.در چشمانش عشق موج می زد و

من هرگز ندانستم که این عشق از آن من نیست.برق چشمانش از وجود دیگری بودو من... 

  آه که من هرگز نفهمیدم.

هرگز نفهمیدم که با عادت کردنم به او زنذگی را بیش از پیش برایش تلخ و دشوار می سازم.

با خود خواهی وجودش را برای خود نهایت سعادت و وجودم را برای او عذاب کرده بودم.

همانند کبک سر خود را در برف رویا کرده و هیچ وقت نخواستم بفهمم که در پشت آن سکوت

مبهم تحمل لاجرم نهفته است.

آخر چرا؟چرا تحمل لاجرم؟

چرا باید در نبود کسی می گریستم که بود و نبود من برایش یکسان بود؟چرا باید به کسی عادت

میکردم که پیش پا افتاده ترین جمله را هم حتی به یاد گمشده اش بر زبان جاری نکرد؟"

امشب باز با تکرار آهسته این جملات پنجره ی اتاقم را باز کردم.مهتاب امشب چه زیبا

 می درخشد.همه ی شهر در خواب است.شاید آن جوانکی که یک روزی یک جایی برایش

 آشنا بودم امشب در خواب اشک های مرا می بیند.

قلم در دستانم می چرخد و خاطرات تلخ گذشته را ثبت می کندو من تازه داغی صورتم را که

 از سیلی روزگار سرخ شده حس می کنم.

پس از مدت ها با دل تنهای خود که در اوج صاقت و یکرنگی بوده خلوت کرده ام...

صداقت!یکرنگی!عشق!تنها واژه هاد زیبایی که خواسته یا نا خواسته لب تاقچه ی دل ها به

یادگار مانده اند.یاد شعر دوستم افتادم که از دل های دست دوم ناله می کرد:امشب کجاست

که ببیند دل من با تمامی پاکی اش٬ در عین تازگی ٬به راحتی و نا خواسته غبار آلوده و دست

دوم به حساب می آید.